Posts Tagged ‘chiny’

Feng shui jest starożytną praktyką planowania, która ma za zadanie osiągnięcie zgodności ze środowiskiem naturalnym. W starożytnych Chinach feng shui obejmowało planowanie rozkładu miast, wsi, budynków mieszkalnych i gospodarstw. Nazywano je geomancją. Obejmowało ono również takie zagadnienia, jak ochrona budynków przed złymi duchami czy wpływ kształtów na otoczenie.
Feng shui łączyło się ze specyficznym symbolizmem wiatru i wody – wiatr, którego nie można zobaczyć (niewidzialne) i woda, której nie da się uchwycić (nieuchwytne). Dlatego też opisywano feng shui jako istotę niewidzialną i nieuchwytną.
Podstawowe zasady feng shui to: zasada Yin i Yang, pięciu żywiołów oraz siatki Bagua.
Zasada Yin/Yang jest wykorzystywana do wyjaśniania ładu wszechświata i zachodzących w nim zmian. Zgodnie z tą koncepcją Yang dąży do Yin i odwrotnie.
Podstawą planowania feng shui jest siatka Bagua. Jest to oktagon, który składa się z ośmiu równych części – każda z nich odpowiada za inną dziedzinę życia.
W kole pięciu żywiołów znajdują się: kariera, wiedza, rodzina/zdrowie, bogactwo, sława i stopień, małżeństwo, dzieci oraz pomocni ludzie. Każdej z tych części przypisuje się symbole mające wzmocnić dane dziedziny życia.
Zasada pięciu żywiołów jest drugą fundamentalną podstawą feng shui. Żywioły te to: drzewo, ogień, ziemia, metal i woda. Dotyczą one Chińskiego rozumienia rzeczywistości i zachodnie pojmowanie tych nazw może wprowadzić w błąd.

Początki chińskiej medycyny naturalnej datowane są na II w. p.n.e. Na podstawie odkrytych źródeł pisanych wiemy, że W Anyangu dawnej stolicy królów dynastii Shang odkryto kości wróżebne, na których kapłani Shangów pozostawili informacje o ziołach, sposobach leczenia i diagnostyce. Praktykowano ogrzewanie i ochładzanie ciała, oczyszczanie, masaże, a także upuszczanie krwi. Przywiązywano wagę do ćwiczeń gimnastycznych oraz diety.
Już w VII w. Chińczycy umieli rozpoznawać cukrzycę. W X w. wprowadzono szczepionki zwalczające choroby zakaźne. Robiono to m.in. w taki sposób, że proszkowano strupy osoby chorej na ospę i podawano doustnie osobie zdrowej.
Od tamtego okresu Chińska medycyna naturalna rozwinęła się jeszcze bardziej. Do receptur na leki znane od stuleci wprowadzono modyfikacje oparte na klinicznych doświadczeniach. Leki są dokładnie sprawdzane i zatwierdzane przed wprowadzeniem do obrotu. Posiadają również ulotki informujące o składzie, zastosowaniu, działaniu oraz wskazaniach. Stosuje się do nich zasady dotyczące zdrowia i produkcji leków. Nadal jednak są to lekarstwa wyrosłe z chińskiej, całkowicie naturalnej medycyny. W ich konstrukcji nadal bierze się pod uwagę teorię krążenia i blokad energii Qi, teorię Yin i Yang oraz teorię 5 elementów. Jest to więc połączenie medycyny z filozofią dalekiego wschodu.
W medycynie chińskiej wykorzystuje się naturalne surowce roślinne i zwierzęce oraz minerały występujące w przyrodzie.
Podstawę leczenia stanowi dokładna diagnoza. Lekarze są wierni filozofii taoistycznej, która nakazuje traktować pacjenta jako jedność ciała i duszy. Leczą przyczyny choroby, które ją wywołały, a nie tylko same objawy. Poza kuracjami ziołowo-mineralnymi stosuje się różne dodatkowe metody, aby skutecznie przywrócić krążenie energii Qi i równowagę sił Yin i Yang.

Akupunktura obok ziołolecznictwa jest jedną z najstarszych metod leczenia.
wywodzi się ze wschodu – Chin, Mongolii i Japonii. Obecnie w wielu krajach jest stosowana jako uzupełnienie medycyny konwencjonalnej. Wciąż jednak jej skuteczność stanowi przedmiot debat i badań klinicznych.
Akupunktura jest techniką polegającą na nakłuwaniu ciała srebrnymi lub złotymi igłami w odpowiednich punktach, które odpowiadają za największą aktywność narządów wewnętrznych. Punkty zlokalizowane są wzdłuż meridianów – linii energetycznych. Proces ten jest zgodny z koncepcją wyrównywania potencjału energetycznego organizmu.
W Chinach akupunktura jest traktowana jako możliwość głównego kierunku studiów medycznych.
Służy do redukowania bólu oraz utrzymania lub przywrócenia równowagi energetycznej organizmu, będącej warunkiem jego sprawnego funkcjonowania.
W Polsce wiele specjalistycznych ośrodków leczenia bólu i regionalnych poradni przeciwbólowych próbuje akupunktury w swojej praktyce. Jednak o jej zastosowaniu decyduje zwykle lekarz po dokładnym zbadaniu pacjenta.
Chińczycy tłumaczą działanie akupunktury swoją filozofią pięciu elementów. Jednak w Europie przyjmuje się, że działa ona przede wszystkim na drodze odruchowej. Nakłuwanie ciała doprowadza do pobudzenia receptorów skóry, mięśni i powięzi i na drodze odruchowej wpływa na czynności narządów wewnętrznych.
Akupunktura działa także na mózg, powodując zwiększenie wytwarzania związków wpływających na podniesienie progu odczuwania bólu i ogólną poprawę samopoczucia.
Akupunktura jest stosowana po indywidualnej konsultacji z lekarzem i zwykle stanowi element uzupełniający terapii konwencjonalnej.

Akupresura jest tradycyjną metodą leczenia wywodzącą się z chińskiej medycyny naturalnej. Polega ona na uciskaniu, głaskaniu, dotykaniu i opukiwaniu określonych miejsc na ciele człowieka. Według medycyny chińskiej dotknięcia te ułatwiają przepływ energii Yin i Yang. Brak równowagi powoduje większość chorób somatycznych. Dlatego też akupresura prowadzi do zrównoważenia energii. Jest miękką formą akupunktury i może stanowić uzupełnienie medycyny konwencjonalnej.
Poza Chinami uważa się, że akupresura wpływa na obwodowy i ośrodkowy układ nerwowy. Stosowane naciski powodują pobudzenie zakończeń nerwowych. Powstałe impulsy, biegnąc ośrodkowym układem nerwowym, docierają do kory mózgowej, a stamtąd do chorego narządu. Powoduje to poprawę czynności danego narządu i zmniejszenie bólu.
Gdy akupresurę stosuje się nieumiejętnie lub nadmiernie, może to prowadzić do kołatania serca, biegunki i wymiotów. Dlatego też powinna być stosowana przez wykwalifikowanego terapeutę.